دهه اول محرم هم گذشت..... مثل بقیه روزهای سال.

با همه حس و حالهائی که پیش بینی کرده بودم....اما باز هم به خوبی گذشت و خاطراتی رو بر جا گذاشت.......همه ما یک روز می ائیم و یک روز می رویم......اما اون چیزی که ماندگاره یاد و خاطرات خوب و بد ماست......با خودم فکر میکنم چقدر تونستم تا به حال تو زندگیم تاثیرگذار باشم و چقدر تاثیرپذیر؟  چقدر تونستم از ادمها چیز یاد بگیرم و بهشون چیزی یاد بدم؟؟؟...........

تو محرم امسال سکوتی بود با فریادهای بی صدا.....طوری که گوشم رو ازار میداد.....یه لحظه که دلم می گرفت ارزوئی می کردم و بعد پشیمون میشدم از ارزوی خودم......و باز هم سکوت با فریاد بی صدا............انگار خجالت می کشیدم که خواسته های تکراری ام را دوباره درخواست کنم.......نگاه به ادمهای خندان و گریان.....ادمهائی که نذرشون براورده شده بود و ادمهای گریانی که فریاد میزدند و گریه سر میدادند......نه میخواستم گریه کنم و نه میخواستم خاموش باشم......مانده بودم در دوراهی.......شاید هنوز وقت اجابت دعای من نرسیده......پس چرا با ناله هایم دیگران را ازار دهم؟.........به همه می گویم همه چیز خوب است همه چیز.......... و همان لحظه است که لبخند رضایت بر لبانم می نشیند و باورم می شود که همه چیز خوب است همه چیز.